De cactus casus

Soms lopen culinaire ontdekkingstochten anders dan verwacht. Nieuwe smaken uitproberen en ontdekken is altijd leuk, maar deze keer pakte het totaal anders uit.

Let’s face it. Cactussen zijn in, hip, trending… dit is het cactus moment suprème. Je komt de prikkerts tegen als ultiem accesoire in de woonbladen, hippe blogs, hippe tentjes met industrial-modern-botanical-vibe en op het bureau van die ene hipster collega op de creatieve afdeling waarvan het eigenlijk onduidelijk is wat –ie precies doet.

Stiekem moet ik toegeven dat ik cactussen ook fantastisch vind. Daarom kocht ik laatst met mn vriend een bak met cactusvijgen die we in de aanbieding zagen voor € 1 (?!?!). Voor € 1 laat deze Hollandsche dat niet aan zich voorbij gaan, zeker niet als je het toch eens geproefd wil hebben. Moest er toch eens van komen.

Ik was er zo zeker van dat ik het lekker zou vinden en er he-le-maal mee uit mn plaat zou kunnen gaan. Want uit een korte Google sessie bleek dat ze (in Mexico bijvoorbeeld) meestal worden gebruikt als een soort appeltje voor de dorst. Het is dus een fris sappig stuk fruit. De kleurrijke vruchtjes zijn ook geschikt om te gebruiken in snoepjes, drankjes, jam en nog veel meer.

Op Instagram postte ik nog een foto, en kreeg als suggesties jam en cocktails. Er kwamen allemaal ideeën in me op… cocktail, smoothie, met suiker kristalliseren, jam, salade, wat? Zelfs toevoegen aan een crumble leek me een goed idee. Alles wat ik er op internet over heb gelezen, leert me dat je cactussen niet alleen in huis als kamerplant moet hebben, maar ze ook moet opnemen in je voedselrepertoire.

En zoals voor alles met eten en koken geldt, voor je er ook maar iets mee doet; eerst proeven. Altijd. Zo weet je wat je in huis hebt en met welke smaken je het kan combineren.

Proeven dus. Daar ging ik dan. Mes. Cactusvijg. Hap…

Ik begrijp er niets van. Nog een hap. En nog een. Nog een vrucht open snijden. Sappig? Ja. Fris? Ja. Vies? Nee. Maar om een of andere onverklaarbare reden doet het me niets. Nee, gewoon nee. Tegen al mijn verwachtingen in.

Al mijn cactusvisioenen zijn nu weg, shattered, kaput. Zo jammer! De realiteit is gewoon nu eenmaal dat je sommige dingen wel en sommige dingen niet lekker vindt.

De enige hoop die ik nog koester om mijn smaak voor cactussen te redden is een vakantie naar Mexico, om te zien en proeven wat de cactuspro’s er mee doen.

Voorlopig houd ik het maar bij cactussen als hip kamerplantje.

One thought on “De cactus casus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.